آنگاه كه خورشيد مقدس اسلام بر سرزمين بزرگ آريائيها نتابيده بود و ايرانيان متمدن آفريده هاي بزرگ طبيعت چون آب ، باد ، خورشيد ، آتش و خاك را براي اداي تقدس به پروردگار خويش بر مي گزيدند و گرد اين آفريده هاي خالق سبحان به نيايش و تضرع مي پرداختند ، ساكنين اوليه مركز آريانشينان نيز عنصر مقدس باد را به عنوان يكي از آفريده هاي خداي سبحان برگزيدند و در 7000 سال پيش ضمن بوجود آوردن يكي از بزرگترين مركز مدنيت تاريخ در فلات مركزي ايران ( تحقيق در تپه باستاني ابوذر بادرود توسط گروه باستان شناسي ) همنوا با باد به راز و نياز مبادرت ورزيدند .

« باد ، روز 22 هر ماه شمسي باشد و تدبير و مصالح آن روز بدو تعلق دارد . نيك است در اين روز نو بريدن ، نو پوشيدن و بر اسب نو سوار شدن » ( برهان قاطع )

در سانسكريت اوستا اسم مخصوص پروردگار و ايزد مخصوص ، عنصر باد است و نخستين پروردگاري است كه نذورات را مي پذيرد . خداي باد بنا به اعتقاد كوشانيان ، احتمالاً از كلمه ايراني    « واته » (واد) ، يعني عنصري را كه ويو(واي) بر آن نظارت دارد مشتق شده است .

( كتاب شناخت اساطير ايران نوشته جان هينلز )

در يشتهاي اوستا از باد به نام وات و واد ياد گرديده كه اين كلمه امروزه در گويش بادرود به معناي باد به كار مي رود . بدينسان بود كه ايرانيان هفت هزار سال پيش ، براي اين احترام به اين الهه مقدس ديار بزرگ و متمدن خويش را باد نام نهاد و مردان نيك سرشتش به احترام اين پديده الهي چنين سرودند كه :

               سرشته شد چو گل ما ز آب و خاك باد  

                       ميـان بـاد نشستـيم ، هر چه بـاد ! بـاد 

                                  دلـي بـه بـاد مبـاد ، آشياـنه طوفان

                                           سراي مهر و محبت هميشه بـاد ، آباد

مردم اين ديار از طريق كشاورزي و اندكي دامپروري و صنايع ، به امرار معاش مي پردازند .

در دشتهاي سرسبز بادرود محصولات عمده اي همچون انار ، انجير ، خربزه ، طالبي ، خيار ، انگور و ... برداشت مي شود كه اين ارمغاني است ماحصل دستهاي صبور و مقاوم ملتي كه بيابانهاي خشك را به دشتهاي سرسبز و با طراوت مبدل ساخته اند . انار اين شهر تحت عنوان « ارمغان بادرود » به علت مرغوبيت و طعم خاص خود هواداران بس زيادي را در بازارهاي داخلي و خارجي به خويش جذب كرده است و هر ساله با شروع برداشت اين ميوه بهشتي ( آبان و آذر ) هزاران تن از اين محصول ضمن بسته بندي راهي كشور هاي خارجي بويژه حاشيه نشينان خليج فارس ، چندي از كشورهاي آسيايي از جمله ژاپن و كشورهاي اروپايي مي گردد ، تا پيام رسان تلاش مردم سخت كوش اين خطه باشد .

از صنايع دستي بادرود مي توان به صنعت فرش بافي اشاره كرد به نحوي كه درب خانه هر بادرودي كه گشاده گردد چشمها ناگاه به تابلويي رنگارنگ كه ماحصل دستهاي هنرمندانه زنهاي با ذوقي است كه نقش عشق و اميد را در ميان تار و پودها به ترسيم مي كشند ، خيره مي گردد . فرش دستباف بادرود با نام « كاشان شادسر » يكي از شاهكارهاي صنايع دستي ايران به عنوان تحفه اي ديگر راهي بازار كشورهاي خارجي مي گردد ، تا معرف اين معروف باشد كه هنر نزد ايرانيان است و بس ....

امسال كار صادرات انار نادري بادرود به كشور هاي اروپايي ، آسياي جنوب غربي و كشور هاي عربي حاشيه خليج فارس به پايان رسيد .

هر ساله با شروع فصل برداشت انار در اين بخش بالغ بر چهل درصد از انار هاي درجه يك در مراكز مخصوص صادرات انار بسته بندي و با كاميونهاي ويژه اي مستقيما به كشورهاي ياد شده صادر مي گردد .

بالغ بر هزار هكتار از باغات اين بخش به كشت انار اختصاص دارد كه سالانه بالغ بر سي و پنچ هزار تن  محصول برداشت مي شود . گرچه امسال سرما و يخبندان شديد بخشي از باغات انار اين ديار را دچار خسران و ضرر نموده ولي محصول باقي مانده با قيمت مناسبي به بازارهاي داخلي و خارجي صادرگرديد .

« روث وايت هاوس »در كتاب نخستين شهر ، از باد به عنوان يكي از چهارده شهر مهم دوران          دودماني آغازين در 2500 سال پيش از ميلاد نام برده است .

« ديا كونوف » در كتاب تاريخ ماد از حمله آشور نا سيراپال ( پادشاه آشور) به باد خبر داده است.

در اواخر قرن سوم هجري قمري بادرود يكي ازمراكز مهم بين راهي اصفهان – ري بوده است ( علائق النفسيه نوشته اين رسته به سال 290 هجري قمري ) . در قرن چهارم هجري قمري از باد به عنوان دير گچين ياد شده كه منزلگهي آباد و منزه بوده است ( مسالك و ممالك نوشته ابراهيم اصطخري به سال 346 هجري قمري )  حسن ابن حسن قمي به سال 378هجري قمري دركتاب (تاريخ قم ) از باد به عنوان يكي از كاريزهاي اصلي نام برده است . « سيد واقف افشته اي » در وقف نامه خود كه توسط « ابو بكر ابن احمد طهراني » در سال 857 هجري قمري نگاشته شده ، حدود مزرعه اي گوشه را به قريه باد انتساب داده است . طبق نوشته هدايت اله افوشته اي در كتاب « نقاوة الاثار في ذكر الاخيار » در سال 988 هجري قمري ( زمان سلطنت شاه تهماسب صفوي ) مردم باد توسط مرتضي قلي خان پرناك ، حاكم خراسان قتل عام گرديدند  . دهخدا  در فرهنگ نامه خويش پس از شرح مختصري از اوضاع جغرافيايي بادرود به قلعه خرابه اي به نام گبري كه از آثار تاريخي اين شهر بوده اشاره مي نمايد .

از همه اين منابع معتبر كه بگذريم ، گويش محلي بادرود كه ريشه در فارسي پهلوي دارد تنها گويشي است كه به عنوان يادگار پيشينيان ايران كهن در اين ديار به ياد مانده است .

                                            منزل محقق الدوله بادرود  

از آثار ديدني و تاريخي بادرود ، مي توان به آستان مقدس حضرت آقا علي عباس (ع) و شاهزاده محمد (ع) از فرزندان امام موسي كاظم (ع) اشاره نمود . بارگاه اين دو بزرگوار از بهترين شيوه معماري دوران معاصر از لحاظ گچ بري ،‌ آئينه كاري و كاشي كاري برخوردار مي باشد . ايوان ورودي حرم به سبك معماري ايلخانيان با كاشي هاي هفت رنگ زيبايي مزين گرديده است . گچ بري داخل گنبد آخرين اثر زنده ياد استاد رشتيان مي باشد كه هر هنردوستي را مجذوب هنر دلفريب و زيباي خويش مي نمايد .

ضريح مطهر ملجاء و مستمسك دستهاو دلهاي دردمندي است كه شنواي رازهاي اندروني مردم رانده شده از هر دري است و به حق شفابخش آلام دردمندان مستمند و گيرنده دستهاي آزمند .

از جاهاي تاريخي ديگر بادرود ، مي توان به گرمابه نوغه ( از آثاردوران صفويه ) ، مسجد آدينه ( يكي از قديمي ترين مساجد تاريخي ايران ) ، قلعه كرشاهي ( آثار دوره مشروطه ) و منازل ديدني حاج آمو ( صفويه ) ،‌ رهگشاي و محقق الدله و حاج معزي ( قاجار ) و دهها محوطه باستاني ديگر مربوط به قبل از اسلام اشاره نمود كه در مجموع ، بادرود را به موزه اي از تاريخ اعصار گوناگون مبدل ساخته است .